Geen nieuws, is goed nieuws?

Nou dat valt te bekijken. Ik weet dat ik rond deze tijd helemaal niet regelmatig blog, maar geloof me, ik verveel me te pletter in de vakantie. Ik ga proberen een kleine samenvattende blog te schrijven van alle kleine dingen die ik de afgelopen tijd heb gedaan.

Zoals jullie hebben gelezen ben ik al weer enige tijd uit de gips. Maar het viel mij nog altijd zwaar dat ik niet kon doen wat ik wou. Sinds deze week begint er eindelijk verbetering in te komen, langzaam maar zeker. Ik ben blij dat ik nu eindelijk terug wat normaler kan stappen zonder al te veel pijn hoeven te hebben. Ik ben ondertussen al gaan zwemmen met de voet, maar dat was toen nog net iets te veel.

Het auto rijden gaat goed (met momenten) maar het feit dat mijn moeder mijn begeleider is, is niet echt het meest goede idee ooit geweest. Vandaag liet ze me stoppen op een plaats waar ik voorrang had en ik viel natuurlijk stil omdat ik niet wist wat er gebeurde toen ze riep: “STOP DAN TOCH GODVERDOMME”. Ze kwam me te zeggen dat ik in dorpen beter mijn voorrang niet kon nemen, omdat ze overal voor je zouden inrijden. Ik vond het gewoon ronduit belachelijk. Ondertussen zat ik de weg goed te blokkeren, en andere auto’s achter mij keken me al heel scheef aan. Ik denk dat het veel gevaarlijker is om je voorrang niet te nemen dan ze wel te nemen. Als de auto achter mij niet traag had gereden, had die waarschijnlijk in de koffer gezeten. Ik rijd volgens de verkeersregels, niet volgens mijn moeder haar regels. Ze kon er niet echt mee lachen, en ik nog veel minder. Ik ben uit gestapt en geweigerd om nog verder te rijden.

Voor de rest ben ik nog mijn schoolboeken gaan afhalen in de Pikoh in Hasselt. Ik vind het eigenlijk ronduit dom dat ik 3 uur van huis ben om even een kwartier in school mijn boeken te gaan halen en weer naar buiten te lopen om weer naar huis te gaan. Goede vriendin Sanne en ik konden nog net op het nippertje de eerste trein terug naar huis halen (het scheelde maar 1 minuut!). Eenmaal thuis gekomen heb ik al wat spulletjes in orde gezet. Ik had deze keer maar 5 boeken mee naar huis gekregen waarvan ik er maar 2 hoefde te kaften. Ik kan trouwens niet kaften, mijn moeder doet dat elk jaar voor me. Tot dit jaar dan. Ik heb voor het eerst een boek helemaal zelf gekaft! En ohja, nu ben ik zeker fier! Er moeten nog enkele boeken volgen, maar die moesten nog aan school geleverd worden (zoals altijd).

Voor de rest heb ik niet meer zo erg veel plannen. Zondag ga ik met mijn moeder naar de jaarbeurs in Leuven en voor de rest nog wat uitslapen en chillen.

Uit het gips en eerste autorijles

Vrijdag was het eindelijk zover, ik zou verlost worden van die vreselijke open gips en mijn rolstoel. Eenmaal aangekomen in de gipskamer (lees: opberghok waar ze een gipskamer van hadden gemaakt) was ik al heel erg blij, maar dat was maar van korte duur. Er kwam een of andere co-assistent mijn draadjes verwijderen. Om eerlijk te zijn had ik dat stukske co-assistent bijna gestampt omdat hij gewoon in mijn vel zat te snijden.

De draadjes waren er eindelijk uit en ik ging eens over mijn voet voelen. Ik merkte dat ik amper gevoel had in een van mijn tenen en de ruimte daaronder was vrij gevoelloos. Ze hadden waarschijnlijk een zenuw geraakt tijdens de operatie, dit vonden ze blijkbaar niet nodig om me mee te delen na de operatie zelf, bedankt voor de info.

Uiteindelijk mocht ik vertrekken uit het ziekenhuis en ik moet 14 oktober terug gaan voor een controle, daarna mag ik weer aan sport gaan doen. Voorlopig mag ik enkel zwemmen en fietsen om mijn voet terug soepel te krijgen. Ondertussen heb ik mijn voorlopig rijbewijs gehaald voor degenen die het nog niet wisten. Dus daarom ben ik vandaag voor het eerst met de auto gaan rijden. Mijn moeder en ik reden naar een parking in the middle of nowhere en daar heb ik 2 uur rond gereden. Eerst stoppen en vertrekken, daarna voor-en achteruit rijden, bochten nemen (groot en klein), etc… Na 2 uur had ik het goed onder de knie en hadden we besloten om naar huis te gaan. Terwijl mijn moeder reed, vroeg ze of ik halfweg niet even wou overnemen om ook eens te kunnen schakelen, want daar was de parking immers niet lang genoeg voor. Ik ben tot thuis kunnen rijden, maar schakelen gaat toch nog zeer moeizaam. Maar ik ben al zeer blij met wat ik vandaag bereikt heb. Ik moet zeggen dat mijn voet er ook een stuk soepelder op is geworden!

Morgen of overmorgen gaan mijn moeder en ik weer rijden. Dan gaan we naar een grotere parking waar ik eens kan schakelen en daarna terug een stukje op de baan. Foto’s zullen volgen !

Theorie examen

In mijn gipsig bestaan gebeurt er niet veel zoals je wel kan zien, maar gisteren was de sleur van het niets doen toch even doorbroken! In het afgelope weekend heb ik ‘gestudeerd’ voor mijn theorie examen rijbewijs B. Eigenlijk had ik er niet zoveel zin in, maar onder dwang van mijn moeder is haar wil natuurlijk altijd wet. Ik heb dan maar een boekje gelezen dat hier thuis lag over de algemene wegcode (handige beknopte versie van dat veel te saaie boek van de rijschool). Mijn moeder was ondertussen aan het leren voor haar rijbewijs D, dat dient om met de bus te rijden.

We besloten (lees: zij besloot) dat we maandag beiden ons theorie examen zouden gaan afleggen. Ik begon zondag een beetje in paniek te geraken, dus had ik me aangemeld op een website waar je tegen een kleine vergoeding 2 dagen kon genieten van allerlei proefexamens om te oefenen. Dit ging uiteindelijk wel goed en ik zou maandag een poging doen om mijn theorie te behalen.

Maandag ochtend brak aan en ik had een goede nacht achter de rug. Ik werd zoals gewoonlijk dezer dagen gewekt door de thuisverpleging die mij een prik in de buik zouden geven (bloedverdunners, moest je nieuwsgierig zijn). Daarna ben ik nog even gaan oefenen en iets na de middag vertrokken we naar de rijschool Mercator in Alken. Er waren veel mensen praktijk examen het afleggen om met de vrachtwagen te rijden vermits dit vanaf september veel duurder (en moeilijker?) wordt. Na wat aanschuiven mocht ik plaats nemen achter mijn computer. Op dat moment was ik toch wel even nerveus! Het was anders lekker fris in de computerruimte, dus echt een zweetuitval zou je er niet snel krijgen. Tijdens het examen werd ik rustig en deed ik alles op het gemakje. Na de laatste vraag zou ik weten of ik geslaagd was of niet…

En ik was geslaagd! Ik vond het wel een fijne verrassing, maar m’n moeder deed er nog 20 keer opgewonder over. Uiteindelijk kon zij haar examen voor de bus niet gaan afleggen vermits die regeling helemaal was veranderd. Volgende keer beter!

Dus mensen, binnenkort zit ik ook op de openbare weg. Eén tip: blijf dan vooral binnen

Suikerrock

Ik ben gisteren samen met mijn moeder en stiefvader naar Suikerrock geweest. Ik denk dat er wel mensen zijn die me voor gek verklaren omdat ik in mijn rolstoel ben geweest. (Waarbij ik menig mensen tegen de schenen/kuiten heb moeten rijden vermits ze niet opzij wouden gaan) Ik had inderdaad een probleem… Het verhoogd rolstoelpodium was al helemaal volzet. Met als gevolg dat ik door het publiek naar helemaal vooraan ben gereden en dat de hulpverleners van het Rode Kruis me over de hekken hebben getrokken en me op een stoel vooraan het podium hebben gezet. Nu zat ik zeker goed !

Als eerste kwam Natalia. Het was geleden van de “Pop Idool” wedstrijden dat ik haar nog live zag. Ik moet zeggen dat ze het niet slecht deed, ze heeft een zeer mooie stem, ook live (wat je van veel artiesten tegenwoordig niet meer kunt zeggen!). Eerst speelde ze wat nieuwe nummers en naar het einde toe gooide ze er een paar van haar meest bekende hits bij, het publiek barstte los en het feest kon beginnen.

 

Na Natalia kwam Clouseau, degene waarvoor ik eigenlijk naar Suikerrock wou gaan. Het was ook een hele tijd geleden dat ik ze nog had gezien. Het was echt een geweldig optreden met afwisseling van oude en nieuwe nummers en zelfs 1 nieuw nummer dat op hun volgende CD zal staan die uitkomt half oktober 2009. De hele markt stond luidkeels mee te zingen en te swingen.

En na Clouseau stroomde de Grote Markt in Tienen nog veel voller… De volgende die zou komen was Status Quo. Dé band waar mijn moeder in -zoals ze het zelf zegt- ‘haren jongen tijd’ zot van was. Ondertussen moest ik weg aan de hekken en was er weer plaats op het rolstoelpodium. Suikerrock had weer een recordaantal bezoekers gelokt tijdens Status Quo : 125 000 man! Ik kon over alles en iedereen uitkijken en had een mooi zicht op het podium. Toen de eerste gitaargeluiden weerklonken werd heel de markt wild en gek, iedereen begon als bezetene te dansen en te swingen, kortom, de tent stond op z’n kop! Persoonlijk kende ik niet veel muziek van Status Quo, maar ik vond ze zeker de moeite waard om eens gezien te hebben!

Operatie (30 juli ’09)

De dag begon vroeg toen de wekker afliep om 5:45. Ik had al weinig geslapen, en ik besefte meer dan ooit dat er nu geen weg meer terug was. Ik moest om 7 uur in het ziekenhuis van Pellenberg zijn voor mijn operatie, of dat dacht ik toch. We kwamen op de afdeling op de 2de verdieping om kwart voor 7. We kregen de nodige uitleg over de opnamedienst door de hoofdverpleegkundige  en ik werd naar mijn kamer gebracht. Naast mij lag een oude vrouw die ze enkele dagen voordien een nieuwe heup hadden gezet.

Maar toen vertelde de verpleegkundige ons dat iedereen die in de voormiddag moest geopereerd worden aanwezig moest zijn om 7 uur ‘s morgens en ik stond als 4de op de lijst, dus ik zou pas tegen de middag geopereerd worden. Het beloofde nog een lange dag te worden. Uiteindelijk kwamen ze mij om half 1 halen op mijn kamer en werd ik naar het operatiekwartier gebracht. Het was er erg koud, en alle nodige aparatuur werd op me aangesloten. De chirurg die me zou opereren zwaaide nog even naar me toen ik met tranen in mijn ogen in slaap werd gedaan via een mondmasker. Ze zouden een stukje bot verwijderen en een spier herleggen.

Om half 3 werd ik wakker in de ontwaak ruimte. De operatie had iets meer als een uur geduurd en alles was goed verlopen. Ik voelde me nog heel erg moe en slap. Om 3 uur werd ik terug naar mijn kamer gebracht op het 2de verdiep. Ik was heel erg licht in mijn hoofd en was heel snel duizelig. ‘s Nachts werd ik wakker rond 4 uur omdat ik niet kon slapen van het gesnurk van mijn buurvrouw. Toen de ochtend aanbrak was ik nog steeds duizelig en kon ik nog steeds geen hap door m’n keel krijgen. Dit bleef tot dat ik ‘s avonds thuiskwam. (Want ik kotste alles terug uit wat ik binnenkreeg) Ondanks mijn duizeligheid en misselijkheid werd ik toch om half 3 ontslagen uit het ziekenhuis. Ze hadden me een uur voordien nog een spuit gezet tegen misselijkheid en overgeven. Sindsdien kwam ik er weer bovenop. Mijn voet zat al de hele tijd ingepakt in een dikke kalkgips, die er tot 14 augustus rond moet blijven. Krukkenlopen en rolstoelen was dus de boodschap.

Ik was heel blij toen ik thuiskwam, ik had me onmiddellijk neergelegd in de zetel en ik heb enkelen uren geslapen. Sinds toen gaat het weer helemaal goed met me. Mijn voet doet geen pijn, alleen valt die vrij vaak in slaap.

Dagje zee (29 juli ’09)

Als eerste: het spijt me verschrikkelijk dat ik niet sneller mijn blogbericht(en) kon schrijven, maar met in het ziekenhuis te liggen was dat niet altijd even evident So I hope you forgive me!

Ik ben dus op woensdag 29 juli - de dag voor mijn operatie - een dagje naar zee geweest met mijn moeder, stiefvader en 1 van zijn stiefzonen (Jordy, 13 jaar).  Het vervelende aspect is dat mijn moeder altijd en overal goed vroeg wil zijn, dus stelde ze voor om hier thuis om half 6 ‘s morgens te vertrekken. Natuurlijk brak er onmiddellijk een groot protest uit (je zou voor minder!). Uiteindelijk heeft ze een toegeving gedaan en zijn we om 7 uur ‘s morgens vertrokken.

We zijn na een tijdje rijden gestopt in Drongen aan een wegrestaurant om daar een lekkere kop koffie te drinken. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog eens een croissant te eten, die mij ook heeft gesmaakt! Na daar even gezeten te hebben, waren we verder gereden richting Oostende. Na lang zoeken voor een parkeerplaats gingen we richting dijk. Mijn moeder moest en zou het Q-Beach House zien. Na een klein halfuur stappen sloeg het noodlot toe: ik begon ongelooflijk veel pijn te krijgen in mijn voet. Dit heeft de rest van de dag aangehouden. Uiteinlijk hadden we het Q-Beach House gevonden, iets verder aan het Cursaal van Oostende. Eenmaal rond het Q-Beachhouse gelopen zijn we er ook maar iets gaan drinken. Een glas Cola Zero van 2 euro, en dan nog niet eens een een potje nootjes!

Na onze dure drankjes in het Q-Beach House hebben we de tram terug genomen naar de parkeerplaats en zijn we naar Westende gereden met de auto. Mijn nonkel en de rest van de familie hadden een huis gehuurd aan zee en we zouden ze gaan bezoeken. We zijn er niet lang geweest, maar ik was toch blij dat ik even kon zitten. Rond een uur of 2 zijn we dan naar het strand gegaan. Ik besloot om eens wat foto’s te gaan nemen en mijn moeder ging zonnecrème kopen in de dichtsbijzijnde supermarkt (die nog niet zo gemakkelijk te vinden was). Hier zijn wat foto’s die ik genomen heb:

Om 4 uur begon het te bewolken en vrij hard te waaien. We hebben dan maar besloten om wat te gaan eten en om daarna naar huis af te zakken. Het was wel een fijne dag, op de pijn na. Het stoorde me enorm dat ik constant met mijn gedachten al een dag verder zat, in het ziekenhuis op de operatietafel.

Ice Age 3

 

Ik werd gisteren uitgenodigd om een dagje weg te gaan met Maggi en haar familie. Maggi is een zeer fijne vrouw waar ik (als het school is) elke ochtend mee op de bus zit van kwart voor 7. Early birds? Zeker!

Vermits haar stiefdochter 13 is, was de jongste haar wil dus ook wet. We zouden naar Ice Age 3 gaan kijken. Eigenlijk heb ik nog nooit een film gezien van Ice Age, maar het zag er wel funny uit.

Korte samenvatting van de film:  in de ijzige koude wereld van Ice Age gaan er zich stilaan overal gezinnetjes vormen. Dit geldt ook voor Manny en Ellie. Ellie is zwanger van haar eerste baby. Ondertussen wordt Sid de luiaard er een beetje sentimenteel van. Hij vindt 3 eieren waar later 3 baby dino’s uit geboren worden. Hij wil zich gedragen als een echte moeder en is dol gelukkig met zijn 3 baby dino’s.  Sid komt in de problemen omdat de moeder van de dino’s achter Sid en de kleintjes aankomt. Ze neemt haar jongen (en Sid) mee naar een ondergrondse wereld onder het ijs. Hier is een subtropisch klimaat waar allerlei soorten dino’s leven. Mannie en zijn vrienden gaan op tocht om Sid te bevrijden. Een spannend en gevaarlijk avontuur voor jong en oud

Persoonlijk vond ik de film nog goed meevallen. Ik ben echt nog wel een fan van de oude Disney (niet animatie) films. De film krijgt van mij een 6.5/10. Het heeft een vrij gote aaibaarheidsfactor met alle nieuwe kleine wezens in zich, wat echt een van mijn zwakke plekjes is! Het is ook vrij grappig, ik heb toch menige keren een glimlach op mijn gezicht moeten toveren bij uitspraken van Sid en situaties waar Scrat en zijn eikel in verwikkeld geraakten.

Ondertussen zijn hier thuis alle matvloeren uitgebroken en bijna al het behangpapier is van de muren verwijderd. Morgen ga ik een dagje naar Leuven met Egon en Kaatje. Verslag en foto’s volgen

Lady Lyna and her ‘magnificent’ huisstofmijt

Sinds deze week heb ik een klein slaapprobleem. Van het moment dat ik in slaap val en (eventueel) enkelen uren  heb geslapen, word ik wakker en kan ik nog zeer moeilijk ademhalen. Believe me, het is geen fijne ervaring! Toen ik dit de eerste keer had, dacht ik bij mezelf dat het gewoon kwam doordat ik me in mijn slaap had verslikt of dat het iets eenmaligs zou zijn, maar dat viel wel even anders. Uiteindelijk ben ik naar de dokter gegaan en blijkt het dat ik een allergie heb tegen verschillende stofmijten. Ik vond het nog niet zo gek, vermits er op mijn slaapkamer al 30 jaar matvloer ligt! Hierna hebben we mijn bed naar beneden verhuisd, maar ik had nog steeds hetzelfde probleem en even erg. Sanderdaags is mijn overlieve mama de halve apotheker gaan leegkopen voor ‘verdelgingsmiddelen’ tegen de stofmijten. Als ik straks ga slapen zal ik wel snel genoeg merken of deze bitches nu gebrand hebben in de hel der natuurlijke sprays of niet (evil grijns)

Maaaaar… Er is een zalig voordeel verbonden aan mijn ‘magnificent’ huisstofmijten! Vermits men hier de matvloeren boven aan het opbreken zijn, gaan we ook nieuwe vloeren zetten (vrij logisch als je niet op de chappe wilt lopen…). En ik mocht vandaag mee gaan kiezen bij Home Market voor nieuw behangpapier en vloer! Mijn behangpapier is al gekozen:

Geen zorgen! Dit komt maar op 1 muur in mijn slaapkamer, de andere 3 muren krijgen de bleke kleur die je op de foto ziet ( is een soort beige). En de laminaat is lichtbruin, je zal ze wel kennen. Ik denk dat het heel erg mooi gaat zijn als mijn slaapkamer af is. Laat weten wat jullie ervan vinden!